Rob Mommersteegs ‘waaarme wors’ klinkt nog altijd door in de Galgenwaard

Thuis kunnen mijn zoon Jesse en ik het op elk moment van de dag roepen. Als we de draad tijdens het gesprek kwijtraken, als er even niets gezegd wordt, als het vrouwelijk schoon in huis het vragenvuur naar de mannen in huis opent. Eén blik van verstandhouding is genoeg en dan klinkt het: „Wors. Waaarme wors!” Liefst in plat Utrechts, dus zonder ‘t’.